ORTESSIA

ORTESSIA

Who's Online

Έχουμε 20 επισκέπτες online

Στατιστικά

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 817252

Facebook button

Το κακό του να μην έχεις πού την κεφαλή κλίνει PDF Εκτύπωση E-mail
Τέχνη - Λογοτεχνία
Συντάχθηκε απο τον/την Μαίρη Μπρούσου   
Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008 17:36

 

Ο Χάρης ήταν μόνος, πολύ μόνος. Δεν είχε στέγη εδώ και αρκετό καιρό. Ζούσε στο δρόμο σαν αδέσποτος σκύλος. Οι μόνοι φίλοι του ήταν ή τετράποδοι ή διέθεταν φτερούγες. Το μόνο που έτρωγε ήταν junk food - στην κυριολεξία - όπως του άρεσε να αστειεύεται... Με λίγα λόγια ήταν ένας άστεγος σαν όλους τους άλλους.

Μια νύχτα, καθώς σκάλιζε στα σκουπίδια προσπαθώντας να βρει κάτι για να ξεγελάσει την πείνα του, σκόνταψε πάνω σε κάτι σκοτεινό και μεγάλο. Εξετάζοντας καλύτερα το εύρημα του, κατέληξε στο ότι θα του ήταν πολύ χρήσιμο κι έτσι αποφάσισε να το σύρει μέχρι το σοκάκι που συνήθιζε να περνά τα κρύα βράδια του χειμώνα.
Το μόνο που ακουγόταν εκείνη τη νύχτα ήταν οι λίγες βρισιές που έβγαιναν απ' το στόμα του καθώς το κουτσό του πόδι τον δυσκόλευε έτσι όπως έσερνε το «μικρό θησαυρό» του. Τελικά κατάφερε και το βόλεψε σε μια στεγνή γωνιά και - κατάκοπος πια - ξάπλωσε πάνω του και βυθίστηκε σ' έναν ανήσυχο ύπνο.
Περίεργα όνειρα τον βασάνιζαν. Έβλεπε ότι ήταν μπλεγμένος σ' έναν τεράστιο ιστό απ' όπου προσπαθούσε μάταια να ξεφύγει... Ο ιστός έμοιαζε με δημιούργημα γιγάντιας αράχνης, αλλά δεν ήταν. Φτιαγμένος από κάτι απροσδιόριστα μα συνάμα πολύ γνώριμά του αντικείμενα, λες και κάποιος ή κάτι έπαιζε με το μυαλό του.
Τινάχτηκε τρομαγμένος και καταϊδρωμένος θέλοντας να το βάλει στα πόδια. Μάταια... Όλο το στενό σοκάκι είχε γεμίσει με μεγάλα ή μικρότερα στρώματα που του έκλειναν το δρόμο! Ναι, στρώματα! Σαν αυτό που είχε μαζέψει λίγο νωρίτερα από τα σκουπίδια. Του ήταν αδύνατο να κουνηθεί και ο χώρος που του άφηναν για να αναπνεύσει περιορίζονταν συνεχώς. Σε λιγότερο από 5 λεπτά τον είχαν στριμώξει στη γωνία και το σοκ τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι τώρα ζούσε στ' αλήθεια τον εφιάλτη που έβλεπε πριν λίγο. Δεν πρόλαβε καν να φωνάξει «βοήθεια»...
Δυο μέρες είχαν περάσει και τον Χάρη δεν τον έψαξε κανείς. Μονάχα ένα σκυλί σταμάτησε να μυρίσει το πεταμένο στρώμα και αμέσως έφυγε γρυλίζοντας.

 

ΤΕΛΟΣ


Μαίρη Μπρούσου ©

 

 

Και τώρα το Κουίζ του διηγήματος:

Εσείς ποιος ή τι νομίζετε ότι ήταν ο Χάρης στην πραγματικότητα;

Στείλτε μας e-mail στο: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
(Η πιο ευφάνταστη απάντηση θα κερδίσει ένα ορθοπεδικό στρώμα)