ORTESSIA

ORTESSIA

Who's Online

Έχουμε 68 επισκέπτες online

Στατιστικά

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 817543

Facebook button

Ιστορία μου, αμαρτία μου... PDF Εκτύπωση E-mail
Τέχνη - Λογοτεχνία
Συντάχθηκε απο τον/την Μαίρη Μπρούσου   
Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008 17:50

Η ώρα κόντευε δώδεκα τα μεσάνυχτα. Ο ένας μετά τον άλλο, οι μαυροφορεμένοι άντρες χτυπούσαν το κουδούνι της πόρτας του μικρού διαμερίσματος. Μία εξαιρετικά θηλυκή παρουσία τους καλωσόριζε και τους συνόδευε σε έναν χώρο που, μιλώντας με γήινα δεδομένα, θα μπορούσε να ήταν το σαλόνι.

Οι άντρες, πλήρως εξοικειωμένοι μεταξύ τους, φλυαρούσαν γύρω από τα κοινότυπα θέματα της κβαντικής φυσικής, της ζωικής φυσιολογίας και της μαγειρικής. Ο οικοδεσπότης τους δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνιση του, γεγονός μάλλον ασυνήθιστο μιας και ήταν πάντα συνεπείς στα ραντεβού του. Πόσο μάλλον σε τέτοιου είδους ραντεβού... Η μόνη εξήγηση ήταν ότι πιθανώς κάποιος από τους ασθενής του τον είχε κρατήσει λίγο παραπάνω στο ιατρείο του.
Το κουδούνι χτύπησε βιαστικά και η γυναίκα της υποδοχής -μια προσωποποίηση της θεάς Αφροδίτης- άνοιξε με την βεβαιότητα ότι αυτός που όλοι περιμένανε είχε επιτέλους καταφθάσει. Όντας πολύ ευγενικός, απολογήθηκε για την αργοπορία του αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να βοηθήσει κάποιον από τους ασθενείς του να ξεπεράσει το μετατραυματικό σοκ που υπέστη, όταν το κέικ που είχε βάλει να ψήσει -με συνταγή του ίδιου- ανατινάχτηκε μέσα στο φούρνο γκρεμίζοντας ταυτόχρονα και το μισό σπίτι.
Οι καλεσμένοι αποφάσισαν ότι ο λόγος της καθυστερήσεως ήταν όντως σοβαρός κι έτσι δεν του κράτησαν κακία. Τα ποτά είχαν ήδη σερβιριστεί από ώρα και τώρα η χαρούμενη συντροφιά είχε επιδοθεί εν πλήρη απαρτία στη λεηλασία των ξηρών καρπών. Προέρχονταν από τις φυτείες του Άρη και είχαν μια γεύση... μούρλια! Ήταν μια γενετική μετάλλαξη που συνδύαζε φουντούκι, φιστίκι και φραγκοστάφυλο και για χάρη συντομίας αποκαλούνταν 3Φ.
Και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, ο οικοδεσπότης πρόσεξε ένα νέο μέλος στη «Συντροφιά του Ποτηριού», όπως συνήθιζε να αυτοαποκαλείται αυτό το περίεργο χαρμάνι οντοτήτων. Ήταν ένας νέος άντρας γύρω στα 30. Ο γιατρός τον πλησίασε με σκοπό να συστηθεί και ξαφνιάστηκε όταν ο νεαρός έκανε μια μικρή υπόκλιση λέγοντας:
- Τα σέβη μου κύριε Εωσφόρε.
- Ω, παρακαλώ να με λέτε Φόρη. Όλοι οι φίλοι μου έτσι με φωνάζουν. Μπορώ να μάθω με ποιον έχω την τιμή να ομιλώ;
- Φρέντερικ φον Φάουστ ή 3Φ σαν τους ξηρούς καρπούς.
- Τους Ξηρούς... Ποιους; Α, μα ναι, φυσικά κάνετε χιούμορ αγαπητέ! Ε, λοιπόν μου αρέσουν οι άνθρωποι που αυτοσαρκάζονται. Νομίζω ότι θα τα πάμε καλά εμείς οι δυο.
- Θα ήταν τιμή μου να έχω έναν φίλο σαν κι εσάς δρ. Φόρη.
- Μα, καλύτερα να μιλάμε στον ενικό, δεν νομίζεις;
- Ναι, καλύτερα.
- Λοιπόν, Φρέντερικ, έχουμε ξανασυστηθεί μήπως;
- Μάλλον όχι.
- Μου είναι πολύ γνωστή η φυσιογνωμία σου...
- Η αλήθεια είναι ότι έφυγα μαζί με την μητέρα μου από αυτόν τον πλανήτη σε πολύ νεαρή ηλικία. Ο πατέρας μου, βλέπετε, της ράγισε την καρδιά και, η καημενούλα, μας αυτοεξόρισε σε έναν από τους Κυκλαδικούς πλανήτες στα μέσα της Γαλαξιακής μας θάλασσας.
- Ω, μα αυτό θα πρέπει να ήταν πολύ σκληρό για ένα μικρό παιδί!
- Ήταν.
- Κι ο πατέρας σου τι απέγινε;
- Προσπαθώ να τον εντοπίσω εδώ και δύο χρόνια και νομίζω ότι βρίσκομαι πολύ κοντά στην ανακάλυψη του. Αυτός είναι και ο λόγος που γύρισα πίσω στον Γκρίζο Πλανήτη.
- Θα ήθελα να βοηθήσω, αν μπορώ φυσικά.
- Ίσως και να μπορείς. Έχω μια υποψία ότι είναι ένας από τους ασθενείς σου.
- Απ' τους ασθενείς μου; Αν έχεις δίκιο, θα πρέπει να σου πω ότι με δεσμεύει το ιατρικό απόρρητο. Μέχρι στιγμής πάντως δεν μου θυμίζει κάτι η ιστορία σου. Δεν μου έχει μιλήσει κανείς για κάτι τέτοιο.
- Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει να μη βρίσκω αυτό που ψάχνω. Δεν θέλω να σου γίνω βάρος.
- Αλίμονο! Να είσαι σίγουρος Φρέντερικ ότι θα κάνω ότι μπορώ για να σε βοηθήσω. Σύμφωνοι;
- Σύμφωνοι.

Εντωμεταξύ, οι υπόλοιποι καλεσμένοι είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν με την παρουσία του νεαρού κι έτσι σιγά σιγά τον απομάκρυναν δείχνοντας του ότι παραείχε κάτσει εκεί πέρα.
«Ε, Φόρη γεροξεκούτη», φώναξε ένας υπερήλικας που έδειχνε σαφώς πιο γέρος και πιο «ξεκούτης» από τον δόκτορα. «Τι θα γίνει μ' αυτή την τελετή; Θα την κάνουμε καμιά φορά;», γρύλισε ένας άλλος γιγαντόσωμος μεσήλικας, που μόνο που τον έβλεπες ούτε για τσάι δεν θα πήγαινες μαζί του, όχι σε τελετή! «Φίλτατοι, όλα θα γίνουν όταν ο άνεμος...»
- Ντρρριιιν! Ντρρριιιν! Ντρρριιιν!
Το επίμονο κουδούνι τους έκανε τα νεύρα κορδελάκια. «Μα ποιος στο διάολο - sorry Φόρη - μπορεί να είναι; Δεν περιμένουμε κανέναν άλλο.»
- Φόρη μία κυρία σε ζητά, νιαούρισε η γυναίκα της υποδοχής.
- Μα, τι έγινε πάλι... Παρακαλώ τι θα θέλατε;
- Τι θα ήθελα; Τι θα ήθελα;;; Τολμάς και ρωτάς, βρε αχρείε, μετά από τόσα χρόνια; Άκου τι θα ήθελα! Ήρθα να μαζέψω το γιο μας που ήρθε εδώ για να γνωρίσει την αφεντιά σου. Κάνει σαν παλαβός για τις τρελοθεωρίες σου! Δεν φτάνει που τον παράτησες, μωρό παιδί, τώρα θέλει και να σε γνωρίσει! Αν είναι ποτέ δυνατόν Κύριοι των Δυνάμεων...
«Μηηηη...!», ακούστηκαν όλοι από μέσα που είχαν αρχίσει να ψιλοετοιμάζονται για την τελετή. «Πρόσεξε κυρά μου τι ξεστομίζεις! Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι;;;»
- Βρε, δε με παρατάτε λέω 'γω! Βρε θα σε βγάλω στον Γαρυφαλλόπουλο στο CosmoVision, να βρω το δίκιο μου. Θα σε σύρω στα διαπλανητικά δικαστήρια να μου πληρώσεις ό,τι δεν πλήρωσες τόσα χρόνια! Κι αυτός ο προκομένος μας που είναι τώρα; Τον σπίτωσες κιόλας;
- Μπα...
- Μπαρμπούνια! Λέγε βρε, που είναι το παιδί;
- Μάιρα;
- Α, μπα μας θυμήθηκες τώρα;
- Εγώ δεν... δεν...
- Ήθελες να μου κάνεις τον έξυπνο. Να φύγεις για να δώσεις τα «φώτα» σου στους άλλους! Σε ποιους; Σ' αυτούς τους γεροξεκούτηδες που έχουν καταλάβει το σαλόνι σου κι έχουν πιει όλα τα ποτά σου; Στο λαιμό να τους κάτσει το 3Φ!
- Δεν είχα σκοπό να σε πληγώσω.
- Ωραία δικαιολογία!
- Δεν είναι δικαιολογία.
- Πες μου βρε άχρηστε, τι νομίζεις ότι είναι η αγάπη; Παίξε-γέλασε; Πως νομίζεις ότι όλα γεννιούνται; Με τα χάδια και τα φιλιά; Θα σου πω εγώ! Γεννιούνται με πολύ πόνο. Τόσο πόνο που ούτε στα όνειρα σου δεν θα τον άντεχες ελόγου σου. Τι νομίζεις, ότι θα πεις τις «φωτισμένες» σου ιδέες και θα φτιάξεις κατάσταση; Ότι θα σ' ακούσουν και έτσι θ' αλλάξεις τον κόσμο; Αχ, κακομοίρη μου, σε λυπάμαι... Ακόμη και σε κάτι τέτοιους ξεπεσμένους σαν εσένα αξίζει λίγη αγάπη, αλλά εσύ που ν' ανοίξεις τα στραβά σου. Που ν' αφήσεις λίγο χώρο και γι αυτήν... Σου φούσκωσαν τα μυαλά οι πεφωτισμένες ιδέες σου! Λοιπόν, εγώ ήρθα εδώ για τον γιο μας. Που είναι;
- Δεν ξε...
- Εδώ είμαι μητέρα.
- Τελικά δεν άντεξες, ε;
- Όχι.
- Και τώρα που τον γνώρισες τι κατάλαβες;
- Κατάλαβα ότι αν τον αγαπήσω θα τον ελευθερώσω και θα ελευθερωθώ.
- Τι να σου πω αγόρι μου... Την γνώμη μου την ξέρεις, αλλά η τελευταία κουβέντα θα είναι η δική σου.
- Έλα πατέρα. Πάμε να σε κεράσω ένα ποτό και να τα πούμε...
- Τίνα, πες μέσα στα παιδιά να ξεκινήσουν χωρίς εμένα. Μπορεί ν' αργήσω λιγάκι.

 

ΤΕΛΟΣ

Μαίρη Μπρούσου ©